دایره را گذاشتهام برای همسرم
تا صورتش از ماه
کاملتر شود
لوزی را برای پسرم
تا بادبادکش را
به آسمان بفرستد
سهم من
قوطی کبریتی که
به اندازهی تمام سیگارهای آتش گرفتهام
بزرگ میشود
تا از گوری
با ابعاد ۵۰×۱۸۰ سانتی متر
رونمایی شود.
برچسبها: افلاطونی که هندسه نمیدانست, شعر
سهم من از زندگی
هیچ ضلعی ندارد
ای ول.
نکته ای که هست این که عناصر همسر و فرزند هم کم کم به دنیای شعرت وارد شده اند
تناسب های بین اشکال واشخاص وکشف هایی که دراین میان قوام یافته است،شایان تامل است.
کاش دراین شعرکه درجایگاه مستحکمی ازایهام ایستاده است.گورنیزبه صورتی غیرمستقیم ترطرح
می شد.پاینده باشید.
قلمتان سبز… فوق العاده اس حس شما در شعرها
سهم من چه شکلی است؟ هنوز هم نمی دانم. کمی دیر شده…