چشمانت
آیات خداست
پناهگرفته در دو گودی مقدس
مژه که میزنی
قرآن، باز و بسته میشود
راه که میروی
سورهای ورق میخورد
□
و نسیمی بیوضو
طعم تو را
به لسان فارسیام میچشاند.
برچسبها: شعر, کشیدن گاری شاهانه
افلاطونی که هندسه نمیدانست
شعرها و نوشتههای ابوالقاسم تقوایی
آثار منتشرشده
