ژوئن « 1390 « افلاطونی که هندسه نمی‌دانست | شعرها و نوشته‌های ابوالقاسم تقوایی

چشمانت

چشمانت
آیات خداست
پناه‌گرفته در دو گودی مقدس
مژه که می‌زنی
قرآن، باز و بسته می‌شود
راه که می‌روی
سوره‌ای ورق می‌خورد

و نسیمی بی‌وضو
طعم تو را
به لسان فارسی‌ام می‌چشاند.


کاش واقعاً

کاش واقعاً
زمین روی شاخ تو بود
ما آدم‌ها
نیاز به یک تکان بزرگ داریم.