افلاطونی که هندسه نمی‌دانست

کادر را نبند
همیشه در کادر بسته
چیزی ناتمام می‌ماند

ناتمام ماندن کودکی دوان در خیابان
ناتمام ماندن لبخند زنی در پارک
ناتمام ماندن سیگار روشنی بر لب

چیزی ناتمام
که آرام آرام
تو را به ابعاد همین قاب آویخته
کادر می‌کند.

گُل
گاهی دوحرفی‌ست
مثل گُل
گاهی بی حرفی‌ست
مثل تو

گنجشکی می‌نشیند
تنهایی درخت می‌پرد.

دایره را گذاشته‌ام برای همسرم
تا صورتش از ماه
کامل‌تر شود
لوزی را برای پسرم
تا بادبادکش را
به آسمان بفرستد

سهم من از زندگی
مستطیلی بیش نیست

قوطی کبریتی که
به اندازه‌ی تمام سیگارهای آتش گرفته‌ام
بزرگ می‌شود
تا از گوری
با ابعاد ۵۰×۱۸۰ سانتی متر
رونمایی شود.

love را
با چاقوی کل
روی نیمکت می‌کندیم
و تنها چیزی که گوش نمی‌کردیم
حرف‌های آقای بهاردوست
ـمعلم کلاس دوم راهنمایی-
بود

بعدها که در گروهان سوم پیاده
با سیگار نیم‌سوخته
روی بازوی کاظم
love می‌کوبیدم
از آقای بهاردوست یاد کردیم
و از نیمکت‌هایی که بچه‌های پیش از ما
قلب‌هایشان را
یادگاری کرده بودند

کاظم راست می‌گفت
آن love‌های کوچک
یا در زیر رنگ و تینر
تپش‌هایشان را از یاد برده بودند
یا در انبار مغموم مدرسه‌ی خاشعی
منتظر کامیونی بودند
تا آنها را
جایی که نمی‌دانند ببرد

حالا
که در زیارتگاه بی‌بی زینب یزدل قدم می‌زنم
loveهای بسیار می‌بینم
که دیوارها را
ذغالی کرده‌اند
و بارانی که هر بار آمده
آنها را
ناشیانه پاک کرده است

بالای سر کاظم که می‌رسم
بوی بازوی سوخته
بلند می‌شود
و قطره‌های اشک من
بر سر مورچه‌ای تخس می‌افتد
که از گور بالا می‌آید.

بسم الله الرحمن الرحیم
الم

و خداوند
درد را آفرید.